نخستین آنتن چگونه ساخته شد؟

آنتـــــن وسیله ای است  که در رادیو و تلویزیون مورد استفاده قرار می گیرد. کار آنتن گیرنده گرفتن امواجی است  که از دستگاه فرستنده منتشر و - بعد از پیمودن راه درازی - ضعیف شده است  آنتن این امواج ضعیف را می گیرد و به آمپلی فایر دستگاه
می سپارد تا دوباره قوی شود و به صورت صدا و تصویر در آید.
 
در سال 1280 ، «مارکنی» در اتاقی اجاره ای دستگاه فرستنده ای کار گذاشته بود که از ساعت 15 تا 18 هر روز علایم رادیویی می فرستاد   این پیام فقط «اس» بود که پیاپی از دستگاه فرستنده به صورت امواج الکترو مغناطیسی صادر می شد   دو سال پیش، وی تواسته بود این امواج را از روی دریای «مانش» عبور دهد.

با این همه، این بار که می خواست این علایم رادیویی را از فراز اقیانوس اطلس بگذراند با ناکامی روبرو شد؛ زیرا دستگاه گیرنده او این علایم را دریافت نکرد .
مارکنی در این موقع فقط بیست و پنج سال داشت   وقتی که در حضور تماشاگران زیادی آزمایش خود را بی نتیجه دید، بدون اینکه خودش را ببازد، بادبادکی درست کرد و  سیم نازکی به آن متصل ساخت و بادبادک را به هوا فرستاد؛ در حالی که انتهای پایینی این سیم به دستگاه گیرنده وصل بود
وقتی ارتفاع بادبادک از زمین تقریبا به پنجاه متر رسید ، ناگهان گیرنده به صدا در آمد و علامتهای «اس» پشت سر هم از آن شنیده شد 
مارکنی از خوشحالی فریادی کشید   او موفق شد با اولین آنتنی که ساخته بود پیامهای رادیویی را، بعد از پیمودن مسافت سه هزار و پانصد کیلومتر، دریافت کند 
امروزه نیز گیرنده رادیویی یا تلویزیونی وقتی نتیجه مطلوب می دهد که آنتن مناسب داشته باشد.

آیین برافراشتن درفش كاویانی در بلخ باستانی یا مزارشریف امروزی كه در بیست كیلومتری بلخ واقع است پیشینه‌ای چند هزار ساله دارد.

 شهر بلخ در شمال افغانستان امروزی و در نزدیكی رود «آمودریا» (جیحون) قرار داشته است. مردمان این شهر - پس از ویرانی آن - به دست «قیس‌ بن هیثم» شهر جدید بلخ را در بیست كیلومتری شرق آن بنا كردند كه امروزه به نام «مزارشریف» شهرت دارد. چند هزار سال است كه یكی از بزرگترین و جشنهای نوروزی بسیار شكوهمند و زیبا و مردمی در میان همه سرزمینهای ایرانی در شهر بلخ - در این پایتخت باستانی ایرانی - و با برافراشتن درفش سه رنگ كاویانی، در میان انبوهی از مردمانی كه از دوردست ها گرد آمده‌اند و در میان شادی كودكان و سرودهای زیبای دختران و دعای مادران و آرزوها و آمال پدران و در كنار بنای فرخنده و ورجاوند «مزارشریف» مزار باستانی ایرانیان و در میان «دشت شادیان» - دشتی دوركرانه و آكنده از گلهای سرخ لاله - برگزار می شده است.
آیین برافراشتن درفش كاویانی در بلخ باستانی یا مزارشریف امروزی كه در بیست كیلومتری بلخ واقع است پیشینه‌ای چند هزار ساله دارد. در اوستا، بلخ با «پاژنام سریرام اردوو درفشام» به معنای «بلخ زیبا با درفشهای برافراخته» همراه است؛ تعبیری كه در ادبیات پهلوی و در شاهنامه فردوسی به گونه «بلخ بامی» (بلخ درخشان) ماندگار شد. «درفشهای برافراخته» به پایتختی و مركزیت بلخ اشاره می ‌كند، جایگاهی كه سرداران و نمایندگان سرزمینهای ایرانی درفشهای خود را در كنار یكدیگر و در پیرامون درفش كاویانی، در «انجمن‌گاه نوبهار» و در آغاز هر بهار، بر می ‌افراخته‌اند و یگانگی و یكرنگی و همبستگی همه مردمان سرزمینهای ایرانی را پیمان می ‌گذاردند و یادآوری می ‌كردند. به گمان نگارنده، درفشی كه امروزه در مزارشریف برافراشته می ‌شود «درفش كاویانی ایران» است؛ زیرا درفش كاویانی - آن گونه كه در شاهنامه فردوسی به روشنی بیان شده است - با سه پارچه سرخ و زرد و بنفش آذین می ‌شده است و درفش مزارشریف نیز با سه پارچه سرخ و زرد و بنفش برافراخته می ‌شود:

فرو هشت ازو سرخ و زرد و بنفش
                        همی خواندش كاویانی درفش

به پیش اندرون كاویانی درفش
                   جهان زو شده زرد و سرخ و بنفش

آیین برافراختن درفش در افغانستان به نام «میله گل سرخ» (جشن گل سرخ) یا مراسم «ژنده بالا» نام دارد؛ زیرا در آغاز بهار، دشتهای پیرامون بلخ (كه به «دشت شادیان» شناخته می ‌شود) و در كنار هجده نهر «بلخ‌رود» و پیرامون دریاچه باستانی بلخ كه امروزه خشك شده است، آكنده از گلهای لاله سرخ (شقایق) می ‌شود. توجه به جزئیات این گل نشان می‌دهد كه گل لاله سرخ یا شقایق با سه ویژگی به آیین برافراشتن درفش در مزارشریف شباهت دارد: نخست اینكه این گل از سه رنگ سرخ و زرد و بنفش تشكیل شده است؛ گلبرگها به رنگ سرخ، انتهای گلبرگها به رنگ بنفش، پرچمها به رنگ زرد. پس رنگهای این گل با رنگهای درفش كاویانی همانند است. دوم اینكه دهها پرچم میانه گل به دور میله مركزی بلند آن گرد آمده‌اند، همانند گرد آمدن درفشهای نمایندگان ایرانی بر پیرامون درفش كاویانی. سوم اینكه گل لاله سرخ یا شقایق تنها به صورت خودرو و در دشتهای آزاد می ‌روید و شكوفان می ‌شود و هیچ گاه نمی ‌توان آن را در اسارت نگهداری كرد؛ زیرا بلافاصله پس از چیده‌شدن و حتی در بهترین شرایط نگهداری بسرعت می‌پژمرد و از بین می‌رود. به این سبب، این گل نشان و نماد آزادگی است و درفش كاویانی نیز نشان و نماد آزادگی خوانده می‌شود.
  مزارشریف نه تنها نام شهر، بلكه نام آرامگاه و مزاری باشكوه با بهترین نمونه‌های هنر معماری و كاشیكاری و آذین‌بندی ایرانی در دوره تیموری است. بنای تازه‌تر این مزار به فرمان «سلطان حسین بایقرا» و وزیرش «امیر علیشیر نوایی» بر بنیاد آرامگاه ناشناخته و باستانی دیگری ساخته شده است؛ و از زمان او و بر اثر خوابی كه سلطان دیده بود، این مزار به حضرت امام علی (ع) نسبت داده شد. 
  در جشنگاه نوروزی، یا «میلـه گل سرخ» در بلخ یا مزارشریف امروزی و در ساعت هشت بامداد نوروز (نخستین روز برج حمل) همه مردم شهر و همچنین بسیاری از شهرها و كشورهای دور و نزدیك و از ایران و ورارودان و هندوستان و پاكستان در دیهه «خواجه خیران» قدیم یا مزارشریف امروزی و در پیرامون جایگاه برافراشتن درفش كاویانی گرد می‌آیند و به رقص و سرود و شادمانی و پایكوبی و دست‌افشانی می‌پردازند. انبوه مردمان و مسافران به اندازه‌ای است كه همه خانه‌ها و مسافرخانه‌ها و چادرها و گوشه و كنار باغها و پردیسها و چمنزارها و زیر چادر آسمان انباشته از انبوه مردمان می‌شود.
در میان این شور و غوغا، درفش كاویانی به اهتزاز در می‌آید و تا چهل شبانه روز بر فراز بلخ بامی و در زیر آسمان سرزمینهای ایرانی تبار و به گفته یعقوبی «در وسط خراسان» در اهتزار می‌ماند. در این چهل روز، هر كس كوشش می‌كند تا با اندكی تكان دادن و بوسیدن آن به نیایش برای میهن بپردازد.
جشنگاه گل سرخ، همچنین جشنگاه كودكانی است كه با سرخوشی و شادی به چرخ‌ فلك سواری و بادبادك‌پرانی و خواندن ترانه‌های نوروزی و آتش‌بازی روی می‌آورند. در جشنگاه نوروزی بلخ و مزارشریف، همچنین دسته‌های ساز و سرود، دسته‌های بازیهای محلی و ورزشی همچون كشتی‌گیری، بز كِشی، اسبدوانی، نیزه‌پرانی، چوب‌بازی، توپ‌بازی، چوگان‌بازی، شمشیربازی، سنگ‌پرانی، مسابقه انتخاب بهترین حیوانات، و بسیاری بازیهای دیگر برگزار می‌شود.
   كوچه‌های نوروزی مزارشریف آكنده است از دست‌ساخته‌های هنرمندانی كه در طول زمستان بهترین آثار خود را برای كودكان ساخته‌اند.

گوری در یك خانواده برهما متولد شد، او و خانواده اش گیاهخوار بودند و در خانه شان معبدی برای انجام مراسم مذهبی داشتند.

شاهرخ یك مسلمان بود و در هندوستان مذهب یكی از مسائل اصلی و كلیدی در ازدواج ها محسوب می شود. او در سال 1984 با وجود مشقت ها و مشكلات فراوان با او ازدواج كرد كه به راستی به سرانجام رساندن چنین ازدواجی كار مشكل و ناممكنی به نظر می رسد.

آنها همدیگر را به طور پنهانی و مخفیانه می دیدند و این به خاطر خانواده گوری، كاملا قابل قبول به نظر می رسید، چون خانواده او به هیچ وجه با این ارتباط موافق نبودند اما با وجود همه مسائل دیدارهای آن ها به مدت شش سال ادامه یافت.

خانواده گوری مایل بودند او با یكی از مذهب خودشان و اهل پنجا ازدواج كند اما شاهرخ حاضر بود هر كاری انجام دهد تا با گوری باشد. پس او در روز تولد گوری با دست پر به خانه چیباها رفت.

شاهرخ به تازگی توانسته بود نقشی در سریال تلویزیون فوجی ( ارتشی ) بدست بیاورد و نقش او « آبیمانیو» در این سریال بسیار محبوب شده و مورد توجه قرار گرفته بود و همین باعث شد حضورش در میهمانی تولد گوری به گفته حاضرین در جمع، كم اهمیت تر از حضور دیلیپ كمار در آن جا نباشد.  

داستان شاهرخ و گوری وارد فصل تازه ای شده بود كه چندان هم پر از خوشی و شادی نبود.

در حقیقت رفتار شاهرخ برای خانواده گوری وحشتناك بود، او بیش از حد به گوری احساس مالكیت و تعلق داشت، به طور مثال اگر گوری بدون اجازه او حتی موهایش را كوتاه كرد باعث ناراحتی و عصبانیت او می شد. بالاخره صبر گوری به سر آمد. او آرامش خود را از دست داده و به شاهرخ گفت قصد دارد به این رابطه دیوانه كننده پایان دهد.

او در سال 1986 بدون اطلاع شاهرخ از خانه خارج شد و به بمبئی آمد، درست یك روز بعد از جشن تولدش و میهمانی آن روز به بمبئی رسید و شاهرخ هیچ چاره ای نداشت جز اینكه به دنبال عشقش به شهر رویاها، بمبئی پا بگذارد.

شاهرخ بالاخره تصمیم خود را گرفت و در مورد این موضوع با مادرش به طور جدی صحبت كرد؛ مادر او كه ذهن روشنی داشت و در همه موارد حامی و پشتیبان او بود این بار نیز به كمكش شتافت و 10000 روپیه به او داد تا بتواند به راحتی به بمبئی برود و از او خواست تا هر چه زودتر گوری را پیدا كند و به خانه بازگرداند. آنچه در ادامه اتفاق افتاد تنها مانند افسانه كتاب های قدیمی است.

شاهرخ به همراه دوست صمیمی اش به بمبئی آمد و در آنجا به جستجوی گوری پرداخت؛ او به دنبال اگوری به خصوص سواحل را جستجو می كرد چون مطمئن بود علاقه و میل شدید گوری را به آن سواحل زیبا می كشاند.

روزها می گذشت و پول سفر آنها رو به اتمام بود، اما هنوز گوری را پیدا نكرده بودند تا اینكه روزی راننده تاكسی به آنها توصیه كرد ساحل آكسا را نیز جستجو كنند و آن دو نیز راهی آكسا شدند و در آن جا ناگهان شاهرخ ، گوری را دید كه در كنار آب ایستاده و مدت كوتاهی بعد گوری نیز متوجه او شد. مدتی به یكدیگر خیره ماندند و بعد گوری به سوی او دوید. او را در آغوش گرفت و هر دو شروع به گریه كردند و این لحظه ای بود كه هیچگاه قابل توصیف نخواهد بود و زمانی بود كه آن دو متوجه شدند هیچگاه نمی توانند بدون دیگری به زندگیشان ادامه دهند و می خواهند برای همیشه با هم باشند.

اما مشكل آنها هنوز بر جای خود باقی بود ، خانواده گوری افراد ساده ای بودند كه هنوز به اصول قدیمی خود پایبند بودند و فكر پذیرفتن فردی با مذهبی متفاوت به خانواده شان نیز برایشان وحشتناك بود. اما برای آن دو مشخص بود كه این اتفاق چه زود و چه دیر خواهد افتاد.

در سال 1991 آن دو به همراه هم به دادگاه رفتند و درخواست اجازه قانونی ازدواج را ارائه دادند. بر طبق قواعد این دادگاه، آنها باید به مدت یك ماه برای دریافت جواب و تحقیقات آنها منتظر می ماندند و آن دو به خاطر اینكه كسی از این ماجرا مطلع نشود آدرس خانه یكی از دوستانشان را به جای آدرس خود دادند و بعد از آن تمام مدت 30 روز را در اضطراب و نگرانی منتظر ماندند. در این مدت آن دو بارها با خانواده گوری به صحبت نشستند و سعی كردند نظرشان را تغییر دهند و به آنها اطلاع می دادند كه در صورت ادامه مخالفتهایشان از طریق قانونی اقدام خواهند كرد.

بالاخره این مدت گذشت و این دوران پر از اضطراب و نگرانی در روز 26 آگوست به پایان رسید و آنها بر حسب نظر دادگاه زن و شوهر شناخته شدند و بعد از آن مراسم ازدواجشان را برپا كردند و بنا بر اصرار گوری آنها هم مراسم را بر طبق آداب هندوها اجرا كردند و هم تمام رسوم مسلمانان را به جا آوردند .

این روزها درست مصادف با زمانی بود كه شاهرخ اولین قدمهای خود را در بالیوود بر می داشت و اولین فیلم او « دیوانه » در نوبت اكران قرار داشت و بعد از آن هم نوبت « راجو بنگیا جنتلمن » بود و مدتی بعد نیز فیلمبرداری « دل آشناهه» آغاز شد.

شاهرخ با ازدواجش مانع بزرگی را از سر راهش برداشته بود و به راستی كار سختی را به انجام رسانده بود . اما مادرش نبود تا موفقیتهای هر روزه و پیشرفت چشمگیر شاهرخ را ببیند.

شاهرخ فعل خواستن را صرف كرد تا ...

شاهرخ كسی نبود جز شاهرخ خان، سلطان بالیوود و گوری هم ، دختر رامش چیبا افسر بازنشسته كه همسر كنونی شاهرخ خان است .

مطالعة و بررسی جو همیشه مورد نظر دانشمندان ایرانی بوده است ، از این رو خیلی از دانشمندان نجوم در آثار خود بخشی را به مسائل جوی اختصاص داده اند .محمد بن ذكریای رازی ، ابن سینا ، حكیم عمر خیام ، ابوریحان بیرونی و انوری شاعر معروف از شخصیتها و دانشمندان ایرانی بوده اند كه پیرامون پدیده های جوی مطالبی در آثار خود به یادگار گذاشته اند .

فعالیتهای منظم هواشناسی اولین بار با اندازه گیری عناصر جوی توسط سفارتخانه های انگلیس و روس در تهران و مناطق نفت خیز جنوب كشور شروع شد كه این اطلاعات صرفاً به بایگانی كشورهای مربوطه منتقل شده و احتمالاً در برنامه های تحقیقاتی آنها مورد استفاده ویژه قرارگرفته است. درس هواشناسی در سال 1298 در برنامه درسی مدرسه برزگران منظور شد كه این درس توسط معلمان فرانسوی تدریس می شد و در همان محل اولین سكوی هواشناسی احداث شد كه در آن دمای هوا و رطوبت نسبی و میزان بارندگی اندازه گیری می گردید . این ایستگاه در سال 1308 كامل شد و اكثر عناصر جوی را دیده بانی می كرد بتدریج در اثر نیاز شدید بخشهای كشاورزی و آبیاری تعدادی ایستگاه نیز بر حسب ضرورت در نقاط مختلف كشور تاسیس گردید كه مسؤولیت آن با بنگاه مستقل آبیاری وابسته به وزارت كشاورزی وقت بود . بعد از جنگ جهانی دوم نیروهای متفقین برای سلامت پرواز هواپیماهـای

خودی واحد كوچك هواشناسی دایر كردند كه نیازهــــای هواشناسی بخش هواپیمایی آنها را تامین می كرد در ایــــن زمان بنگاه مستقل آبیاری وزارت كشاورزی اقدام به تربیت یك گروه دیده بان هواشناس نمود كه این دیده بانان در سال 1327 فارغ التحصیل و در ایستگاه های هواشناسی مشغول به كار شدند . هواپیمایی كشوری نیز به علت نیاز به اطلاعات جوی در فرودگاههای كشور اقدام به تاسیس ایستگاههای هواشناسی كرد . در اثر نیاز شدید برنامه ریزان به آمار و اطلاعات اقلیمی از نواحی مختلف كشور و ناهماهنگی در تاسیس ایستگاههای هواشناسی كه توسط بخشهای مختلف ایجاد می شد مسؤولان وقت ، تاسیس یك واحد هواشناسی مستقل در كشور را ضروری دانسته و در سال 1334 شمسی اداره كل هواشناسی كشور وابسته به وزارت راه تاسیس شد . این اداره كل بعدها بصورت سازمانی مستقل زیر نظر وزارت جنگ قرار گرفت كه بعد از انقلاب اسلامی مجدداً زیر نظارت وزارت راه و ترابری درآمد در هنگام تشكیل اداره كل هواشناسی در سال 1334 تمامی ایستگاههای هواشناسی كه توسط بخشهای مختلف تاسیس شده بودند به این اداره كل واگذار شد . ایستگاههای واگذارشده از نوع سینوپتیك ، اقلیم شناسی و باران سنجی بودند كه هریك دیده بانی های مربوط بخود را انجام می دادند . در آن زمان تعداد ایستگاههای سینوپتیك 34 و اقلیم شناسی 107 و باران سنجی 160 بود . گسترش ایستگاههای هواشناسی و توسعه شبكه آن پس از انقلاب اسلامی شتاب بیشتری پیدا كرده است . در سال 1338 هوا شناسی ایران بعنوان یكصد و سومین عضو سازمان هواشناسی جهانی به عضویت این سازمان جهانی درآمد.

سازمان هواشناسی كشور قبل از انقلاب ببیشتر درخدمت حمل و نقل هوایی و صنعت هواپیمایی بود و به مسائل هواشناسی كاربردی كمتر توجه می شد ولی پس از انقلاب اسلامی و با تعیین كشاورزی بعنوان محور اصلی فعالیتهای اقتصادی كشور ، این سازمان نیز خدمات خود را به سمت كشاورزی متوجه كرد و امروزه توسعه ایستگاهها و بهبود سیستم آمار هواشناسی كشور در جهت ارائه خدمات به بخشهای تحقیقاتی كشاورزی ، دامداری ، آبیاری و غیره گرایش دارد . امر تحقیقات بعنوان بخشی از فعالیتهای مستمر این سازمان بدون استفاده از كامپیوتر و اصلاح روشهای جمع آوری و بایگانی آمار میسر نبوده و لذا از سال 1362 سعی شد با تجهیز مركز كامپیوتر سازمان به یكی از پیشرفته ترین كامپیوترهای موجود در جهان و با تبدیل نقشه ها و گرافها بصورت میكروفیلم ، مجموعه این مدارك بتواند پژوهشگران را در دسترسی سریع به اطلاعات یاری كند .

همچنین مراكز تحقیقاتی سازمان با تشویق كارشناسان و محققان هواشناسی توانسته است مجموعه ای از 132 اثر از ترجمه و تالیف ارائه نماید كه به تدریج چاپ و منتشر می گردد ، با توجه اهمیت ارتباطات در هواشناسی ، شبكه ایستگاههای سینوپتیك كشور با مجهز شدن به دستگاههای بی سیم S S B ( اس – اس – بی ) و برقراری خطوط تلكس در مراكز مناطق تقویت شد و كلیه اطلاعات جوی از 160 ایستگاه سینوپتیك به طور همزمان ساعت به ساعت در مركز مخابرات تهران جمع آوری می شود بصورت بلادرنگ و یا بصورت آمار در اختیار مركز پیش بینی و مركز خدمات كامـپیوتری سـازمان قرار می گیرد . كارشناسان مركز كامـپیوتر بـا توجــــه به دستورالعملهـــا و اسـتانداردهــــای بین المللی در چند مرحله كار كنترل كیفی و كمی اطلاعات رسیده را به صورت دستی و كامپیوتری انجام می دهند و نتایج را روی نوار و دیسك های كامپیوتری منتقل می كنند .

مركز پیش بینی تهران با دریافت اطلاعات ساعت به ساعت جوّی كلیه كشورهای خاورمیانه ، اروپا و آسیا و جمع آوری همزمان اطلاعات از ایستگاههای هواشناسی سینوپتیك داخل كشور روزانه چندین نقشه هواشناسی در سطوح مختلف جوّ تهیه و پیش بینی های لازم را صادر می كند . مركز اخطاریه های ویژه پیش بینی تهران كه از چند سال قبل دایر شده است پیش آگهی و اخطاریه های لازم را در مورد وقوع طوفان ، سیل ، سرمای شدید و ناگهانی ، بروز آفات كشاورزی و غیره تهیه می كند و به سازمانها و نهادهای ذیربط ارسال می دارد .

در كنار فعالیتهای تحقیقاتی سازمان ، مركز آموزش عالی هواشناسی و علوم جوّ توانسته است در پنج سال گذشته در 14 دوره آموزشی دانشجویان و كارمندان را در سطوح فوق دیپلم ، لیسانس و بالاتر آموزش دهد كه این آموزشها چه بصورت بازآموزی و چه بشكل دوره های تخصصی دیپلمه ها و لیسانسیه های تازه استخدام توانسته است در بالابردن كیفیت علمی امور هواشناسی مؤثر باشد .

از نظر آموزشهای بین المللی و شركت در سمینارها و اجلاسیه های تخصصی ، سازمان بسیار فعال بوده و در چند سال اخیر تعداد زیادی از كارشناسان سازمان برای شركت در دوره ها و سمینارهای آموزشی به خارج از كشور مسافرت كرده اند . در این راستا تعداد زیادی از متخصصان هواشناسی تا كنون در دوره های آموزشی كه در سایر كشورها توسط سازمان هواشناسی ترتیب داده شده است شركت كرده اند .

كتابخانه سازمان هواشناسی كشور با حدود ده هزار جلد كتاب و 62 عنوان مجله علمی و تخصصی ، كتب منتشره سازمان هواشناسی جهانی را مرتباً دریافت می كند و در دسترس كارشناسان خود قرار می دهد .